Lijf in je leven

Als je tegen jezelf zou zeggen, ‘ik vind je mooi’, wat zou er dan veranderen?
lijf in je leven

Soms denk ik dat mijn haar piekert. Helemaal uit zichzelf. Dan heeft het een bad hair day. Daar kan ik niks aan doen. Ik heb gewoon stom haar. Ik kan daar overigens de deur niet mee uit, dat snapt iedereen.

Hetzelfde geldt voor mijn benen denk ik. Die hebben ook rare gedachten en daarom zijn mijn dijen ineens puddingachtig en heb ik extra cellulitis. En dat ik moe ben, of verkouden, is vooral erg lastig.
Kennelijk heeft mijn lijf een heel eigen mening over dingen en doet het ook maar gewoon zonder met mij te overleggen. Bezorgt het mij vooral ongemak en moet ik steeds maar iets veranderen en verbeteren. Ik zou heus een leuker mens zijn als ik beter haar had en slankere benen enzo. 

Hoe vaak benaderen we onszelf zo? Hoevaak voelt het eigenlijk alsof ons lichaam niet een deel van ons is, maar iets wat het gewoon  ‘moet doen’. Iets wat niet onlosmakelijk verbonden is met ons hoofd en hart, maar ‘gewoon’ een instrument. Iets wat we kunnen bijschaven, repareren en verbeteren.

Afgelopen week was het internationale vrouwendag.

Het internet stond vol van de berichten over vrouwen. Van vrouwen, voor vrouwen. Sterke, gekwetste, beschadigde, stralende vrouwen. Er is zoveel gedaan om vrouwen een betere positie te geven in de wereld, en er moet tegelijk nog zoveel gebeuren. It got me thinking.

Ik had pas een lang telefoongesprek met een vriendinnetje. We bespreken alle dingen die goed gaan in ons leven, en ook alle dingen die niet zo lekker lopen. We spreken elkaar moed in. We zeggen, ‘we zouden dit eigenlijk op moeten schrijven, voor de momenten dat je het even niet meer weet’ . Hoe fijn zou dat eigenlijk zijn, om een brief van iemand te hebben voor als je er even doorheen zit.
Om even op terug te vallen als je haar piekt, je billen hangen, je leven op de stoeprand zit te huilen.

Stel nou. Stel nou dat je lijf een vriendin was. Zou zij zich gewaardeerd en gezien voelen?  Zou zij het gevoel hebben dat je haar accepteert met al haar lichte en donkere kanten?

Wat als je zo’n brief aan jezelf zou schrijven?

Wat zou er dan gebeuren? Meer nog, als je aan jezelf zou schrijven met de gedachte: ‘ ik vind je mooi’, wat zou je dan zélf veranderen in je leven?

Hoe zou het zijn als we ons lijf zouden benaderen als een vriendin? Als een belangrijk, niet te missen deel van ons zelf. Als we ons lichaam benaderen alsof het net zo belangrijk en essentieel is als onze gedachten, ons karakter.

Wat zou er dan veranderen?

Terwijl ik nadenk over die vraag blijft het heel, heel lang stil. Niks toetsenbord, niks letters op mijn scherm, niks gedachten. Ik denk aan mijn eigen lijf. Ik denk aan hoe ik anderen in de ruimte zie. Hoe ik kan genieten van mijn lief als hij heel geconcentreerd met iets bezig is, hoe dan de uitdrukking op zijn gezicht is. ik zou het verrukking noemen, maar misschien is dat ook wel wat ik zelf voel als ik dan naar hem kijk. Ik denk aan een van mijn beste vrienden, hoe hij beweegt als hij danst en dronken is. Het vertedert mij enorm als ik hem zo zie. ik denk aan een vriendin, die, als haar iets is gelukt wat ze spannend vond, een vuist in de lucht steekt. Jojojo! zegt ze dan. Ik zie de uitdrukking op haar gezicht voor me, krachtig en fierce. Een lions roar. Ze heeft er weer een overwonnen.

Denkend aan deze mensen en hoe zij zijn, is hun lichaam een deel van dat beeld wat ik niet uit kan gummen. Het hoort bij ze, net als hun stem, hun  mimiek, hun gebaren en temperament. Het maakt een deel uit van waarom ik van ze hou.

Geen enkel mens is perfect. Geen enkel lijf is perfect. Soms is dat mega stom. Maar wat we vaak vergeten, tussen alle billboards, dieetpillen en minirokjes, is dat ons lijf ook ons huis is.
Het draagt ons. Het zorgt voor ons. Het vertelt ons wanneer we ziek of moe zijn. Wanneer we vol energie zitten. Het geeft ons de mogelijkheid om te dansen, te eten. Te lachen en huilen, vrijen en werken. Waar zouden we zijn zonder ons lijf!

…afgelopen week was het internationale vrouwendag. Het internet overstroomde van de berichten over vrouwen. Van vrouwen, voor vrouwen. Sterke, gekwetste, beschadigde, stralende vrouwen. Er is zoveel gedaan om vrouwen een betere positie te geven in de wereld, en er moet nog zoveel gebeuren.
Laten we een begin maken bij onszelf. Door als we in de spiegel kijken, onszelf, ons lijf, écht te zien. Niet wat er beter kan, niet wat het niet doet. Maar jezelf. Als geheel. Als mens met een uniek verhaal. Alle fijne, mooie, kromme, uitgezakte en gebutste plekken. Alle kracht en uitdagingen. Laten we van ons lijf een bondgenoot maken. Ermee samenwerken in plaats van het steeds te bekritiseren.

Laten we het gaan bekijken als een deel van ons wat niet te missen is, wat net zoveel liefde en aandacht verdient als ieder ander aspect van ons leven. Laten we dat voor onszelf doen en elkaar eraan herinneren. Wat zou er dan veranderen?

 

ps – voor je weer overgaat tot de orde van de dag, geef jezelf nog even vijf minuten en luister Yellow van Coldplay. Goed luisteren naar de tekst. (en hang ‘m op een briefje aan de spiegel) 
Fijne zondag! -x- 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *