Wonderlijke dingen

 

wonderlijke dingen

Vroeger, toen ik juf-in-opleiding was, stond er op het raam van de school waar ik werkte dit gedicht:

Overdag staan zij luidkeels te zingen
krijten op straat
wonderlijke dingen
hun stemmen verwaaien
haren dansen op de wind
en in de avond
aan het plein
staan hun dromen onder een sterrenzee
te praten met de bomen

©2003 Bert Bokhoven

Mooi he. Ik word er altijd even stil van. En dan ga ik heel hard mijmeren.
En terugverlangen. Verlangen naar wonderlijke dingen, naar dromen.
Naar luidkeels zingen midden op een plein. Niet omdat ik het juffenschap mis, maar omdat ik de onbezorgdheid mis die bij dit gedicht hoort.

Ik kwam het een paar dagen geleden weer tegen, en bedacht me: ik heb de hele week zo’n beetje alle dingen dood gedacht.
Mijn hoofd zat vol van dingen als ‘wat als’ en ‘oh nee’ en ‘oh jee’. Geen van al die piekerdingen kwam uit natuurlijk. Integendeel, spannende gesprekken werden plekken waar ik bijzondere mensen ontmoette en ik mag zomaar een flyer maken voor een evenement. Er komen allemaal nieuwe dingen op mijn pad. Per ongeluk, voelt het.

Schijteng. En heel erg leuk.

Zo is het ook met deze verhaaltjes, deze Blog. Ik vind ze best wel spannend. Ik schrijf al jaren. Voor andere mensen, over andere mensen. Ik schrijf al heel lang verhalen en plannen en inspiraties, maar zelden vanuit mijn eigen perspectief. Dat is nieuw en eng. Ik probeer een richting te vinden, een toon.
En vanzelfsprekend leg ik de lat ergens tussen de wolken, wat het helemaal niet makkelijker maakt natuurlijk. Ik heb inmiddels pijn in mijn nek van het staren naar die lat. Want dat is in feite wat ik de hele week deed, staren naar hoe hoog de lat was en alleen maar denken dat ik daar nooit overheen zou kunnen.

Dus ik heb een goed voornemen. Of liever nog, een plan. Goede voornemens vallen voor mij een beetje in de categorie van proberen, en proberen lukt altijd.
Ik heb een plan. Een plan wat uitgevoerd gaat worden. Hoe, dat weet ik nog niet precies. Wat ik wel zeker weet is dat deze verhaaltjes gaan helpen.

Het plan is dit: ik haal de lat naar beneden.
In plaats daarvan hang ik mijn dromen tussen de takken, en luister ik naar hoe ze praten met de bomen. Onder de sterrenzee.
Ik denk dat ik daar meer van leer dan van die lat.
Misschien dat ik zelfs wel iets wonderlijks krijt, terwijl ik luister.

 

Photo credit: Gabriel White via Foter.com / CC BY-SA

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *